Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką plików cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Zamknij


Poleć:

Archetyp Mistrza. Fantastyka psychologiczna (psy-fi)

Archetyp Mistrza. Fantastyka psychologiczna (psy-fi)

Archetyp Mistrza. Fantastyka psychologiczna (psy-fi)

Billig Piotr

Saul Vogel – urodzony w literackim wcieleniu w 1980 roku – powraca. Zapowiedziany przez autora w zbiorku opowiadań Przypadki Saula Vogla, powrót mistrza wiedzy uniwersalnej, może bawić i uczyć. Proroctwa i nauki archetypowego Żyda możemy uznać...   Czytaj więcej >>

Zobacz recenzje >> Przejrzyj fragment >>
  • Ilość stron: 218
  • Data wydania: 2014
  • Oprawa: miękka
  • Wydawnictwo: ENETEIA
9,00 zł 24,90 zł
Wyprzedaż Wyprzedaż!

Do koszyka

  • Usuń ze schowka
  • Do schowka

978-83-61538-66-0

Wysyłamy w: 48h

Koszt wysyłki: InPost od 7,70 zł, Poczta Polska od 9,90 zł, Paczkomaty od 10 zł, Kurier od 12 zł

Polecamy w kategorii

  • Bezkresna narracja
    Bezkresna narracja

    Literatura w tej książce chce być eksperymentem, rozmową do utraty tchu,...

  • Budzenie dusz
    Budzenie dusz

    W życiu człowieka spotykają się dwa przebudzenia - przebudzenie ciała i...

  • Bulimia emocjonalna
    Bulimia emocjonalna

    Najnowsza książka autorki powieści surrealistycznej „Skrzydła nad...

  • Czwarty wymiar
    Czwarty wymiar

    Intrygujące historie, których bohaterem jest oryginalna postać, ni to...

  • Dotknij światła
    Dotknij światła

    "Ta poezja jest oszczędna w wyrazie i skondensowana. Są w niej...

  • Frutti di mare
    Frutti di mare

    W oryginalnych narracjach pisarza przewijają się dwa nurty: zbiorowy...

  • Głód chleb miłość
    Głód chleb miłość

    Wiersze Iwony Pokory budzą pociechę wobec zalewu taniego feminizmu. Tu...

  • Gorzko
    Gorzko

    Intencją poety jest jasność przekazu, dbałość o słowo, precyzja, ale...

Saul Vogel – urodzony w literackim wcieleniu w 1980 roku – powraca. Zapowiedziany przez autora w zbiorku opowiadań Przypadki Saula Vogla, powrót mistrza wiedzy uniwersalnej, może bawić i uczyć. Proroctwa i nauki archetypowego Żyda możemy uznać za objawienia mądrości nieświadomości zbiorowej. To wysokich lotów fantastyka psychologiczna. Każdy, kto szuka swego narodu wybranego i swej prawdy wewnętrznej, powinien posmakować tę książkę.

  • Wydanie: pierwsze
  • Seria: Archetypy Wyobraźni
  • Format: 125×195 mm
  • ISBN: 978-83-61538-66-0
  • EAN: 9788361538660
  • Waga: 0,22 kg

Część pierwsza: Z przypadków filozoficznych Saula Vogla 

Wtajemniczeni 
Wycieczka 
Zaginione Xięgi 
Woda życia 
Rezurekcja 
Seminarium 
Powrót Saula Vogla 
Czerwona planeta 

Część druga: Proroctwo Saula Vogla 

Zapłata 
Klątwa w Sychem 
Proroctwo 
Według Piotra 
Nowa baśń 
Tajemnice baraku 
Z celi 
Szarotki

Szarotki

fragment książki "Archetyp mistrza" Piotra Billiga

W któreś z zakopiańskich wakacji – a lat miałem dwanaście – ogarnia mnie, na widok grządki uprawnych szarotek, nagłe szaleństwo mienia‑macia‑mania, czyli posiadania prawdziwej szarotki, takiej, jakie rosną tylko w załomach górskich ścian, gdzie przypadkowość wiatrów zgromadziła nieco ziemi. Tłumaczono mi, że skalna szarotka nie wyżyje w warunkach ogrodowych. Taka już jej natura: dzika i wolna – albo śmierć! 

Ktoś jednak musiał ją jakoś oswoić, by wyhodować wersję ogrodową? – myślę chytrze. 

Szarotka w wersji naturalnej (dziś rozumiem grecko‑łacińską nazwę naukową: leontopodium alpinum: „lwiostopa alpejska”; pewnie ma korzenie jak lwie pazury, gdy zarodnikowi uda się wylądować w zawianej w kącik warstewce ziemi: wpija się szponami w każde pęknięcie]) – szara, skromna i mechata, o ile piękniejsza i cenniejsza niż jej nachalna wersja ogrodowa: biała, o kosmatych kwiatach wielkości młyńskich kół, wygodnie ulokowana na grządce! – kładzie mi się to już obsesyjnie na mózg i wytężam go, dumając, gdzie by ją znaleźć i zerwać, choć roślina podlega ścisłej ochronie. 

Często, gdy coś zauważę, zaczyna się to pojawiać ustawicznie, choć wcześniej tego czegoś było niezmiernie mało na mojej mapie świata: w bibliotece pensjonatu album otwarty na zdjęciach szarotek. Ktoś wzmiankuje niemiecki korpus strzelców alpejskich. Ich emblematem szarotka (Edelweiß). Niemiecka nazwa: „biała szlachetka”? Ze szlachetnością się zgodzę, ale – biała? Szarość – to piękno! Dostaję zakładkę, gdzie pod przezroczystym plastikiem zasuszone ogrodowe – białe, niechronione. Po wakacjach wymieniam ją – koleżanka z klasy przesiedziała się nad morzem – na chińskie wieczne pióro i kałamarz aromatycznego atramentu; sam jestem z wandali, co zaginają rogi w książkach. Ktoś niepytany opowiada o łanach szarotek na skalistym szczycie Nosala: widocznych, lecz nieosiągalnych… Chyba że się nie boisz, chłopcze, wspiąć po stromej ścianie? W Pieninach też są.

Już dwa tygodnie, codziennie, wędruję z ojcem po górach i taszczę ciężką, nieporęczną lornetę. Dotąd była zbędna, teraz badam skały na obecność i dostępność szarotek – i kłopot z tą dostępnością: ani drygu, ani sprzętu wspinaczkowego nie posiadam, a nawet gdybym… – pozwoliłby ojciec! – w świętym Tatrzańskim Parku Narodowym? I choć konam ze zmęczenia – ojciec nie żartuje, zasuwa po szlakach i wierchach jak mały czerwony samochodzik – wytrawny taternik! – po obiedzie, pokonując ból mięśni, rozpracowuję dwie bliskie Zakopanego i pensjonatu doliny: Białego i Strążyską. Ślepiec: ściany oblepione szarotkami! – lecz jak zerwać, skoro tu ceprostrada? Tłum wali strugą. Kombinuję wypad po zmroku (przyskrzynią nocą, do oskarżenia dochodzi element premedytacji), ale stary nie żartuje do tego stopnia (matka: ma propeller w zadku), że po kolacji zawsze rozpływam się i zasypiam, pojękując nad obolałymi mięśniami. 

Stacja Zakopane: ojciec daje mi ekstra kieszonkowe, wsiada do pociągu, gwizd – i jestem wolnym strzelcem: pierwszy raz w życiu bez nadzoru rodziców, gospodyń, sąsiadek czy kogokolwiek bądź! Kroczę Krupówkami, wolny jak ten ptak – i jak panisko! banknoty szeleszczą w kieszeni dżinsów. Zaglądam do sklepiku z pocztówkami dźwiękowymi – prywaciarz piratuje przeboje z Radia Luksemburg i nagrywa je na warstwę jakiejś substancji na pocztówkach z Giewontem, Rysami, Czarnym Stawem Gąsienicowym, Morskim Okiem; na adapterze wytrzyma taka ze dwadzieścia odtworzeń. Tu kieszeń mnie nie swędzi: mam taki talent, że w lot chwytam każdy przebój i odtwarzam własnym głosem już po paru wysłuchaniach – i to zjednuje mi sympatię w budzie: jestem pocztówką dźwiękową! Przechodzę do pamiątkarskiego – też prywatna inicjatywa: aha, to stąd zakładka, mają takich na pęczki! I dziewięćsił, laubzegą wyrżnięty w trzy warstwy (taniej) lub w cztery (drożej) i pociągnięty lakierem na wysoki połysk. Finansowo od przyjazdu przymierzam się do tego w pięć warstw (lepiej nie mówić, ile), delikatnie muśnięty pokostem – ale – o zgrozo! widzę szarotkę wydłubaną na liściu i górola w kapeluszu z muszelkami i ciupazecką oraz dłubany widoczek Giewontu. Nie ze mną takie numery! Idę do filatelistycznego – prywatnego – a tam same hitlery: znaczki z tą facjatą, emitowane w miliony przez III Rzeszę – tłoczy się męska dziatwa – ostatni krzyk młodocianej mody! – niestety, nie ma ani jednej kolonii, zbieram tylko takie: Francuska Afryka Zachodnia lub Równikowa, Madagaskar, Kongo Belgijskie, Ruanda‑Burundi, Tanganika, Afryka Południowo‑Zachodnia, Mozambik, Rodezja, Timor Portugalski… Odwiedzam sklep serowarski „Baca” z oscypkami, ale prywaciarz wyprzedał się z minioscypków po złociszu – białych, niewędzonych, pychotka! – ma tylko duże, wędzone, po dwie dychy. Baca owce maca! – i przechodzę naprzeciwko, tam, gdzie prywatny fotoplastykon: już bez orki w pegeerze Malinowiec Wielki, ale jeszcze bez hawajskich dziewcząt w kąpieli (czasy wczesnego Gomułki, pseudonim „Wiesław”, ksywa „Gadułka”). Tu wycieczka w Alpy – zawyżoną wersję Tatr: mamy wszystko, co one – i dwa tysiące metrów bliżej! I wszędzie szarotki – te dzikie, takie same jak u nas, w PRL!

Oślepiony dziennym światłem trafiam na placyk vis‑à‑vis, gdzie gościu – prywatna inicjatywa – ma lunetę skierowaną na Tatry: za złotówkę można się przez minutę pogapić. W Zakopcu pełno takich, co drepczą do Doliny Białego czy Strążyskiej raz albo dwa razy na tydzień, a w Tatry idą tylko za pomocą lunety – a ja, prawdziwy taternik, ganiam z ojcem w Dolinę Pięciu Stawów, na Halę Gąsienicową, na Orlą Perć, na Giewont, na Halę Kondratową, na Przysłop Miętusi… 

Wskutek popaździernikowej reformy gospodarczej – prywata! prywata! prywata! – barów i restauracji w Zakopcu nie brakuje: kanapka z rolmopsem u Poraja (później pod wódeczkę) i bezkonkurencyjny tatar! Dziękuję wam, towarzyszu Gomułka, bez was nigdy bym tego nie zaznał.

Płacę złotówkę i oko w teleskop: pod krzyżem na Giewoncie tłum wczasowiczów. Jezu, słodki Jezu, przecież to samo mam – za darmo – na Krupówkach i w Dolinie Białego! Prywaciarz nie chce, choć proponuję mu dwie dychy, przekierunkować teleskopu ciut w prawo, na Czerwone Wierchy: czy już się kruszą (polityką interesuję się od kołyski): Nie masz pojęcia, chłopie, jak ciężko było tego austro‑węgierskiego grata ustawić i wyostrzyć!Wysupłuję jeszcze jedną złotówkę – stać mnie! – wpatruję się – biegną sekundy – i nad kłębowiskiem ceprów, na najwyższym objętym okularem teleskopu Franciszka Józefa krańcu pionowej ściany Giewontu – trudniejszej do wspinaczki niż Matterhorn i Eiger – widzę szarotki! 

Odrywam oko od okularu – i już wiem: Ku Dziurze! To krótka dolinka między Białego a Strążyską; nie wizytowałem jej, pamiętając jako szeroką, z obu stron potoku porośniętą bujną roślinnością – bez skał i szarotek, aż do Dziury w skale: nudnej jaskini, gdzie nocował raz Janosik. Tatry osnute są legendami, jak Goralenvolk i „Ogień”. Nad jaskinią i dalej – skała! – to pamiętam. W moczu czuję, że tam szarotki! – i ruszam najkrótszą drogą – znam zakopiańskie ulice, drogi i skróty. 

Z Internetu rozumiem dziś, że szarotki przywiało w Karpaty z Uralu – i dopiero od nas – w Alpy.

Chciałem odpocząć od ojca dni parę, nim rzucę się w szarotki, a tu, w pierwszym prawdziwie samodzielnym projekcie (jego ciuchcia dojeżdża do Dychawicy, może nawet do Krakowa?), poddaję się jego wskazówkom: Bolą mięśnie nóg? Rozchodzić! – i pruję prosto Ku Dziurze (czego to syn nie zrobi dla ojca!). Dziwne, nic nie boli, choć w drodze na stację bolało. Dziura jest zaraz u podnóża skały, a szarotkowe miejsce – kombinuję – w dalszych jej partiach, dokąd nie ma ścieżki; gdyby ktoś odwiedził Dziurę, nie zobaczy mnie i nie usłyszy. I są – trzy szarotki! – kilkanaście metrów wyżej, chwieją się na wietrze, widzę je gołym okiem.

Napisz swoją recenzję

Archetyp Mistrza. Fantastyka psychologiczna (psy-fi)

Archetyp Mistrza. Fantastyka psychologiczna (psy-fi)

Saul Vogel – urodzony w literackim wcieleniu w 1980 roku – powraca. Zapowiedziany przez autora w zbiorku opowiadań Przypadki Saula Vogla, powrót mistrza wiedzy uniwersalnej, może bawić i uczyć. Proroctwa i nauki archetypowego Żyda możemy uznać

Napisz swoją recenzję

Polecamy w kategorii :

Klienci, którzy kupili powyższy produkt, wybrali również:

scroll
Projekt i realizacja 2014 DiH.pl